آخرین روز ماه می روز جهانی مبارزه با سیگار است. سازمان بهداشت جهانی به همین مناسبت از دولتهای جهان خواسته است که آگهی های تجاری مربوط به سیگار را ممنوع کنند.
به گفته این سازمان محدودیتهایی که هم اکنون از جانب دولتها اعمال می شود برای برکنار نگه داشتن جوانها از سیگار و روشهای پیچده ای که در بازاریابی این کالا بکار می رود کافی نیست.
در ایران، بر اساس قانون مبارزه ملی با دخانیات، هر نوع تبلیغ یا تشویق به مصرف دخانیات ممنوع است و کسانی که در اماکن عمومی سیگار بکشند با جریمه نقدی مجازات می شوند.
با این حال مشخص نیست که ابلاغ این قانون از سوی دولت، تا چه حد تاثیرگذار بوده است. بر اساس گزارشهای سازمان بهداشت جهانی در سال 2007 بازار ایران همچنان برای شرکتهای چند ملیتی تولید سیگار،اهمیت فراوان دارد.
از جمله کشورهایی که در مبارزه با سیگار موفقیتهایی قابل توجه داشته اند کاناداست که تعداد افراد سیگاری در آن به کمترین حد طی چهل سال اخیر رسیده است.
در همین حال دولت بریتانیا هم تدابیر تازه ای را برای مبارزه با سیگار و جلوگیری از روی آوردن افراد کم سن و سال به این کالای دخانی پیشنهاد کرده است از جمله این که مغازه دارها محصولات دخانی را در معرض نگاه مشتری قرار ندهند.
همچنین پیشنهاد شده فروش بسته های ده تایی سیگار که در مقایسه با بسته های بیست تایی قیمت کمتری دارند، متوقف شود تا جوانها از فکر خرید سیگار منصرف شوند.
نظر شما درباره چنین اقداماتی برای مبارزه با سیگار چیست؟ آیا این سیاستها را در کاهش مصرف سیگار موثر می دانید؟
اگر سیگاری هستید، سیگار کشیدن را از چه سن و سالی شروع کردید و راجع به این ممنوعیتها چه فکر می کنید؟
World No Tobacco Day
+
نوشته شده در شنبه
1387/03/11ساعت 18:52 توسط Omid
|
سیروس علی نژاد
|
 |
« این یادداشتها دیگر تمام می شود، زیرا بدون زیارت شاهنشاه من، مطلبی نیست و نخواهد بود که بنویسم. جز آنکه بنویسم امروز و فردا حالم چگونه بوده است و یا اخبار دنیا را بنویسم که در روزنامه های جهان خواهیم دید».
اینها جملات پایانی آخرین جلد از یادداشتهای علم است که به تازگی در آمریکا منتشر شده است. پایان کار اسدالله علم در وزارت دربار شاهنشاهی، پایان کار یادداشت نویسی او نیز به حساب می آید چون پس از دور شدن از وقایع کشور، دیگر او حرفی برای گفتن نداشت و به خوبی می دانست که اهمیت آن یادداشتها به جهت آن است که مسائل مملکتی در آنها مطرح می شود، وگرنه مسائل شخصی خیلی حاجت به نوشتن ندارد. با انتشار جلد ششم یادداشتهای علم که وقایع سالهای ۱۳۵۵ – ۱۳۵۶ را در بر دارد، خاطرات علم، یا به قول یکی از روزنامه نگاران حکایت وزیر و پادشاه هم به پایان می رسد.
علم احتمالا آخرین نفر از سلاله سیاستمداران نوع قدیم ایران است که هم با فرهنگ و مردم خود آشنایی کافی داشتند و هم جهان خارج را به قدر لازم می شناختند. پایشان در سنت بود و دستشان در تجدد. بعدها بوروکراتها و تحصیلکردگان غرب جای آنان را گرفتند و نوع دیگری از سیاستمداران به وجود آمدند که به نظر نمی رسد هنوز در میان آنان شخصیت های برجسته ای هم وزن سیاستمداران قدیمی ظهور کرده باشد.
ادامه مطلب
+
نوشته شده در جمعه
1386/09/02ساعت 18:12 توسط Omid
|
جنسيت و تمايلات جنسي را در شخص نگاهي اجمالي انداختيم. همچنانكه در قلمرو فرد هستيم، اكنون ببينيم اين غريزهي طبيعي انساني چگونه بيان ادبي يافته است.
اروس و امور اروتيك در نظم و نثر فارسي چهگونه رخ نموده است؟
نخست نگاهي بيندازيم به بازتاب شهوت در ادبيات كهن ايران.
گرچه گرايش به همجنس نيز در ادب پارسي بيان شده، مخاطب غالب عشق، زن بوده و زن است كه مركز بيشتر نگاههاي اروتيك ادبا را بهخود گرفته. زن را از موضوع سكس بهسادگي نميتوان جدا كرد.
نگاه به زن در ايران امروز چه خاستگاههايي دارد؟ به عبارتي آبشخورهاي اصلي فكري اين ديد كجاست؟ در نوع نگرش كلي به زن، آنچنانكه در بستر عرف نقش بسته، از سهم متون مهم فرهنگساز نميتوان چشمپوشي كرد. جامعهشناسان ادبيات و دين را از پايههاي انديشهي يك جامعه ميشناسند و معتقدند اين دو، بنياد اخلاق، رفتار و در مجموع، روش زندگي يك اجتماع را شكل ميدهند و يا آينهي شمايل عمومي يك مردماند.
بر اين اساس بر زن در متون كهن ادبيات فارسي و قرآن، متن مكتوب آيين اكثريت و دين رسمي كنوني ايران نظري اجمالي اندازيم.
ماهمنير رحيمي هستم و نخست از دكتر محمد موسوي كاظمي، استاد اسلامشناسي دانشگاه مريلند ميخواهم از زن و اسلام براي ما بگويد:
دكتر محمد موسوي كاظمي: «شما ميدانيد كه پيغمبر گفته است من از دنياي شما اگر سه چيز را دوست داشته باشم يكي زن است. الطيبات كه در دنيا وجود دارد، بعد از نماز، زن و عطر است؛ بوي خوش.
(متن کامل در ادامه مطلب)
ادامه مطلب
+
نوشته شده در شنبه
1386/08/26ساعت 14:2 توسط Omid
|
مهرداد فرهمند
|
|
| تنها نشانی که از ايران در داستانهای تن تن به چشم می خورد اشاره به نام تهران در کتاب پرواز 714 است |
يکصدمين سالگرد تولد ژرژ رمی، معروف به هرژه، خالق داستانهای مصور تن تن، در زادگاهش بلژيک همچون روزی بزرگ و با برگزاری نمايشگاهها و مراسم گوناگون جشن گرفته شد.
تن تن برای ايرانيان، بويژه آنانی که دوران کودکی و نوجوانی خود را در دهه پنجاه و اوائل دهه شصت خورشيدی گذرانده اند، شخصيتی بسيار آشناست و خيليها هنوز کتابهای تن تن را در گنجينه يادگارهای کودکی شان نگهداری می کنند.
هرژه انتشار داستانهای تن تن را از سال 1929 در روزنامه مذهبی "قرن بيستم" در بلژيک، به صورت پاورقی مصور آغاز کرد و هر بار که داستانی به پايان می رسيد، انتشارات کاسترمن در اين کشور، آن را به صورت کتاب منتشر می کرد.
بعدها از روی اين کتابها فيلمهای کارتون نيز ساخته شد که در ايران نيز تن تن در آغاز با همين فيلمهای کارتون در اواخر دهه چهل و اوائل دهه پنجاه خورشيدی معرفی شد.
اما ماندگاری تن تن ميان ايرانيان بيشتر مرهون چاپ داستانهای مصور هرژه است که پس از پايان پخش مجموعه کارتونهای تن تن از اواسط دهه پنجاه خورشيدی آغاز شد و تا دو سه سالی پس از انقلاب، يعنی تقريباً همزمان با مرگ هرژه ادامه يافت.
(متن کامل در ادامه مطلب)
ادامه مطلب
+
نوشته شده در پنجشنبه
1386/03/03ساعت 0:16 توسط Omid
|
خسرو ناقد
نويسنده و پژوهشگر
|
|
| جلد کتاب از هویت تا خشونت |
آيا «هويت» عامل بروز «خشونت» است؟ "آمارتیا کومار سن" اقتصاددان هندی تبار و استاد دانشگاه های هاروارد، کمبريج، دهلی و نيز مدرسه اقتصاد لندن، در آخرين کتاب خود که "هويت و خشونت" نام دارد، نظريه ای را طرح ريخته است که بر مبنای آن باور سرسختانه به"هويت" میتواند عامل بروز "خشونت" شود. کتاب بحث انگيز او که نخست به زبان انگليسی انتشار يافت، به تازگی به چندين زبان و از آنجمله به زبان های آلمانی و ايتاليايی و فرانسوی نيز ترجمه و منتشر شده است.
چکيده نظرات آمارتیا سن در اين کتاب را میتوان چنين خلاصه کرد: انديشه و کنش انسانها را مجموعه ای از هويت های گوناگون و گاه کاملاً متفاوت شکل میدهد که "هويت دينی" يا "هويت ملی و قومی" فقط بخشی از آن را تشکيل میدهد. از اين رو "تک هويتی" انگاشتن افراد و پا فشاری بيش از اندازه بر تنها جنبه ای از هويت آنان، دامی است که ما را به سوی خشونت گرايی سوق میدهد.
کتابی بر اساس تجربههای شخصی
آنچه نويسنده در کتاب "هويت و خشونت" بر آن تأکيد دارد، بخشی از تجربه شخصی او نيز بوده است. آمارتیا سن که در سال ۱۹۳۳ ميلادی در شرق بنگال متولد شده، خود شاهد تنش ها و درگيری های مذهبی و قومی خشونت باری بوده است که در شبه قاره هند به وقوع پيوست و در پی نبردهای خونين و کشته و آواره شدن صدها هزار انسان، سرانجام سرزمين هند را در سال ۱۹۴۷ و بعدها در سال ۱۹۷۱ ميلادی، به سه کشور هند و پاکستان و بنگلادش تقسيم کرد.
او که برنده جايزه نوبل اقتصاد در سال ۱۹۹۸ ميلادی است، اينک از شهرت جهانی خود سود جسته و افزون بر تدريس در دانشگاه، می کوشد مباحث رشته تخصصی خود را با مباحث اجتماعی روز و مسايل جهانی درهم آميزد تا از اين طريق توجه مجامع علمی ومحافل روشنفکری را به زوايای ديگری از معضلات جهان جلب کند. مسئله مبارزه با فقر و گرسنگی و نيز رفاه و عدالت در کشورهای در راه توسعه از جمله مضا مينی اند که آمارتيا سن در آثار خود به آنها پرداخته است.
مقالات و آثار آمارتیا سن در باره "وابستگی متقابل اقتصاد و آزادی های فردی"، "جايگاه اخلاق در اقتصاد بازار"، "توسعه به منزله آزادی"، " مفهوم و مضمون آزادی انتخاب" و نيز "نا برابری اقتصادی" و "سوسياليسم، بازار و دمکراسی" در شمار مباحث مهم سالهای اخير در مجامع علمی و دانشگاهی بوده است. او يکی از مخالفان "نظريه گزينش عمومی" است که انسان را صرفاً "موجودی اقتصادی" میداند. بر اساس اين نظريه هر فرد علايق و منافعی دارد و رفتار او از اين جايگاه حسابگرانه و خواستههای او نا محدود و در کل زياد خواهانه است.
(متن کامل در ادامه مطلب)
ادامه مطلب
+
نوشته شده در شنبه
1386/01/25ساعت 23:6 توسط Omid
|
این اولین عید نوروزیست که با وبلاگ نوشته همراهیم . لازم دونستم مطالبی را در مورد نوروز و پیشینه ی نوروز قرار بدم. اگرچه زیاد مربوط به موضوع وبلاگ نمیشه اما بهرحال یادآوری چنین مطالبی به نظرم خالی از لطف نیست. 
سال نو مبارک
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
نوروز، از جشنهای باستانی ایرانیان است که امروزه در محدوده جغرافیایی ایران زمین یعنی در کشورهای ایران، آذربایجان، افغانستان، تاجیکستان، ترکمنستان، ازبکستان، قرقیزستان، قزاقستان و بخشهای کردنشین کشورهای عراق و ترکیه و سوريه، در روز ۱ فروردین (۲۱ مارس) هرسال برگزار میشود. برگزاری جشن نوروز همچنین در زنگبار واقع در افریقای شرقی که در قدیم سکونتگاه ایرانیان مهاجر بوده رواج دارد.(نگاه کنید به نوشتار: کشور های نوروز)
عده زیادی فرق میان نوروز و لحظهٔ تحویل سال نو را درست نمیدانند. تعریف درست نوروز نخستین روز سال در تقویم ایرانی است یعنی یکم فروردین ماه و یا روز اورمزد از ماه فروردین. لحظهٔ آغاز نوروز درست پس از نیمه شب است و این یک لحظهٔ «تقویمی» است. لحظهٔ تحویل سال یک واقعه یا لحظهٔ «طبیعی» است و زمان آن میتواند ساعتها با لحظهٔ آغازین روز یکم فروردین فاصله داشته باشد. بنابراین، لحظهٔ تحویل سال در سراسر جهان یکیست، ولی لحظهٔ آغاز نوروز (یکم فروردین) نسبی است، نسبت به خط استاندارد زمان بین المللی که سابقا به خط «گرینویچ» مشهور بود و هنوز هم اکثر مردم آن را به همین نام میشناسند.
پیشینه نوروز
به باور زرتشت، ماه فروردین (نخستین ماه گاهشماری خورشیدی ایرانیان) به فرهوشی (سرزندگی) اشاره دارد به اينكه که دنیای مادی را در آخرین روزهای سال دچار دگرگونی میکند. بنابراین، زرتشتیان، ده-روز را برای اینکه روح نیاکان خود را شاد کنند، گرامی میدارند. ممکن است این سنت که، برخی پیش از نوروز به گورستانها میروند، ریشه در این باور داشته باشد. یک روایت در مورد خاستگاه نوروز این است که در این روز کیاخسرو، پسر پرویز بردینا، به تخت سلطنت نشست و ایرانشهر را به اوج شکوفایی خود رساند.
روایت دیگر این است که در این روز ویژه (یکم فروردین)، جمشید، پادشاه پیشدادی، بر روی تخت طلایی نشسته بود در حالیکه مردم او را روی شانههای خود حمل میکردند. آنها پرتوهای خورشید را بر روی پادشاه دیدند و آن روز را جشن گرفتند.
در زمانهای کهن، جشن نوروز در نخستین روز فروردین (۲۱ مارس) آغاز میشد، ولی مشخص نیست که چند روز طول میکشیدهاست. در بعضی از دربارهای سلطنتی جشنها یک ماه ادامه داشت. مطابق برخی از اسناد، جشن عمومی نوروز تا پنجمین روز فروردین برپا میشد، و جشن خاص نوروز تا آخر ماه ادامه داشت. شاید بتوان گفت، در طی پنج روز اول فروردین جشن نوروز جنبه ملی و عمومی بود، در حالیکه طی باقیمانده ماه، هنگامیکه پادشاهان مردم عادی را به دربار شاهنشاهی میپذیرفتند جنبه خصوصی و سلطنتی داشت.
جشن نوروز از آیینهای باستانی و ملی ایرانیان میباشد. جزئیات چگونگی این جشن تا پیش از دوره هخامنشیان بر ما پوشیده است. در اوستا نیز هیچ اشارهای به این جشن نشده است. همچنین از دید مذهب و باورهای دینی ایرانیان باستان در ارتباط با این جشن اطلاعاتی در دست نیست. اگرچه مطالبی کلی در تعداد اندکی از کتابهای نوشته شده در روزگار ساسانیان درباره جشن نوروز وجود دارد.
با استناد بر نوشتههای بابلیها، شاهان هخامنشی در طول جشن نوروز در ایوان کاخ خود نشسته و نمایندگانی را از استانهای گوناکون که پیشکشهایی نفیس همراه خود برای شاهان آورده بودند میپذیرفتند. گفته شده که داریوش کبیر، یکی از شاهان هخامنشی (۴۲۱ - ۴۸۶)، در آغاز هر سال از پرستشگاه بأل مردوک، که از خدایان بزرگ بابلیان بود دیدن میکرد.
همچنین پارتیان و ساسانیان همه ساله نوروز را را با برپایی مراسم و تشریفات خاصی جشن میگرفتند. صبح نوروز شاه جامه ویژه خود را پوشیده و به تنهایی وارد کاخ میشد. سپس کسی که به خوش قدمی شناخته شده بود وارد میشد. و سپس والامقامترین موبد در حالی که همراه خود فنجان، حلقه و سکههایی همه از جنس زر، شمشیر، تیر و کمان، قلم، مرکب و گل داشت در حین زمزمه دعا وارد کاخ میشد. پس از موبد بزرگ ماموران حکومت در صفی منظم وارد کاخ شده و هدایای خود را تقدیم شاه میکردند. شاه پیشکشهای نفیس را به خزانه فرستاده و باقی هدایا را میان حاضران پخش میکرد. ۲۵ روز مانده به نوروز، دوازده ستون با آجرهای گلی در محوطه کاخ برپا شده، و دوازده نوع دانه گیاه مختلف بر بالای هریک از آنها کاشته میشد. در روز ششم نوروز، گیاهان تازه روییده شده بر بالای ستونها را برداشته و آنها را کف کاخ میپاشیدند و تا روز ۱۶ فروردین که به آن روز مهر میگفتند، آنها را برنمی داشتند.
روشن کردن آتش هنگام عصر یکی دیگر از رسومی بود که بین مردم در نوروز عمومیت داشت. ریشه مراسم روشن کردن آتش توسط ایرانیان در آخرین چهارشنبه سال نیز به همین عمل ایرانیان باستان بازمی گردد. ایرانیان باستان به آتش احترام میگذاشتند. آن زمان عقیده بر این بود که آتش موجب تصفیه هوا میشود.
در نخستین بامداد نوروز، مردم روی یکدیگر آب میپاشیدند. پس از گرویدن به اسلام نیز این رسم بجا مانده است با این تفاوت که به جای آب از گلاب استفاده میشود. از دیگر رسوم نوروز، حمام رفتن و هدیه کردن شکر به یکدیگر در روز ششم فروردین بود. و یکی از باشکوهترین سنتها نیز سبز کردن دانه گیاه در یک ظرف است که به آن "سبزه" گویند.
(متن کامل شامل آیین های نوروزی در ادامه مطلب)
ادامه مطلب
+
نوشته شده در پنجشنبه
1385/12/24ساعت 0:58 توسط Omid
|
سنت درخت کریسمس، به آلمان قرن شانزدهم میلادی و زمانی که مسیحیان، درختان تزیین شده را به خانه های خود آوردند، برمیگردد. همچنین در آن زمان عده ای هرمهایی از چوب میساختند و آنرا با شاخه های درختان همیشه سبز و شمع تزیین میکردند.
به تدریج رسم استفاده از درخت کریسمس در بخشهای دیگر اروپا نیز طرفدارانی پیدا کرد. در سال 1841، انگلستان، پرنس آلبرت (Prince Albert)، شوهر ملکه ویکتوریا (Queen Victoria) با آوردن درخت کریسمس به کاخ ویندسور (Windsor) و تزیین آن با شمع، شیرینی، میوه و انواع آب نبات، استفاده از درخت را به چیزی مد روز مبدل کرد.
واضح است که خانواده های ثروتمند انگلیسی به سرعت از این مد پیروی کردند و با ولخرجی تمام به تزیین درخت میپرداختند. در سالهای 1850، این تزیینات شامل عروسک، لوازم خانه مینیاتوری، سازهای کوچک، جواهرات بدلی، شمشیر و تفنگ اسباب بازی، میوه و خوراکی بود.
بسیاری از آمریکاییهای قرن نوزدهم، درخت کریسمس را چیزی غریب میدانستند و اولین درخت کریسمس در آمریکا، مربوط به سال 1830 است که آنهم توسط ساکنان آلمانی پنسیلوانیا به نمایش گذاشته شده بود. این درخت برای جلب کمکهای مردمی برای کلیسای محلی برپا شده بود. در سال 1851، چنین درختی در محوطه خارجی یک کلیسا برپا شد اما وجود آن برای ساکنان این قصبه بسیار توهین آمیز و نوعی بازگشت به بت پرستی به شمار می آمد و آنها خواستار جمع کردن تزیینات شدند.
در حدود سالهای 1890، لوازم تزیینی کریسمس از آلمان وارد میشد و درخت کریسمس به تدریج در ایالات متحده محبوبیت میافت. جالب است که ار.پاییان از درختان کوچکی که حدود 1 تا 1.5 متر طول داشتند استفاده میکردند در حالی که آمریکاییان درختی را میپسندیدند که تا سقف خانه برسد.
در اوایل قرن بیستم، آمریکاییان درختهای کریسمس را بیشتر با لوازم تزیینی دست ساز خودشان تزیین میکردند اما بخشهای آلمانی/آمریکایی همچنان به استفاده از سیب، بلوط، گردو و شیرینیهای کوچک بادامی ادامه میدادند.
کشف برق، به ساخته شدن چراغهای کریسمس انجامید و امکان درخشش را برای درختان به ارمغان آورد. پس از آن دیدن درختان کریسمس در میدان شهرها به یک منظره آشنای این ایام مبدل شد و تمام ساختمانهای مهم-چه شخصی و چه دولتی- با برپا کردن یک درخت، به اسقبال تعطیلات کریسمس میرفتند.
در تزیین درختهای کریسمس اولیه، به جای مجسمه فرشته در نوک درخت، از فیگورهای پریهای کوچک- به نشانه ارواح مهربان- یا زنگوله و شیپر- که برای ترسانیدن ارواح شیطانی به کار میرفت- استفاده میشد.
در لهستان، درخت کریسمس با مجسمه های کوچک فرشته، طاووس و پرندگان دیگر و تعداد بسیار زیادی ستاره، پوشیده میشد. در سوئد، درخت را با تزیینات چوبی که با رنگهای درخشان رنگ آمیزی شده اند و فیگورهای کودک و حیوانات از جنس پوشال و کاه تزیین میکنند. دانمارکیها، از پرچمهای کوچک دانمارک و آویزهایی به شکل زنگوله، ستاره، قلب و دانه برف استفاده میکنند. مسیحیان ژاپنی بادبزنها و فانوسهای کوچک را ترجیح میدهند.
تزیین درخت در اوکراین نیز بسیار جالب است، آنها حتما در تزیین درخت خود از عنکبوت و تار عنکبوت استفاده میکنند و آنرا خوش یمن میدانند، زیرا بنا بر یک افسانه قدیمی، زنی بی چیز که هیچ وسیله ای برای تزیین درخت و شاد کردن فرزندان خود نداشت، با غصه به خواب میرود و هنگام طلوع خورشید متوجه میشود که درخت کریسمس خانه اش با تار عنکبوت پوشیده شده است و این تارها با دمیدن خورشید به رشته های نقره مبدل شده اند.
منبع: مجله اینترنتی فریا
در ادامه مطلب عکس هایی از درخت کریسمس کشورهای مختلف جمع آوری شده است. از دست ندهید.
ادامه مطلب
+
نوشته شده در پنجشنبه
1385/10/07ساعت 1:57 توسط Omid
|
امروزه با شنيدن نام "اسلام"، بر ذهن بسياری از شهروندان جوامع غربی پرسشهايی از اين دست نقش میبندد:
اسلام دين جنگ است يا صلح؟ اسلام و مسلمانان چه نسبتی با عمليات خشونت آميز دارند؟ آيا اسلام ستم بر زنان و سرکوب دگرانديشان را روا میدارد؟ خردورزی چه جايگاهی در اسلام دارد؟ آيا اسلام با دمکراسی در تضاد است؟ علل دشمنی جهان اسلام با جهان غرب چيست و آيا اين خصومت ابدی است؟ و سرانجام آنکه آيا دوران کنونی نقطه عطفی در تاريخ اسلام است و جوامع مسلمان اينک، در آستانه هزاره سوم ميلادی، بر سر دوراهی قرار گرفتهاند؟
به تازگی کتابی در آلمان با عنوان "جهان اسلام بر سر دو راهی" منتشر شده است که نويسندگان آن کوشيده اند در محدوده مقالاتی کوتاه، شماری از چهرههای سرشناس جهان اسلام و تنی چند از متفکران مسلمان را معرفی کنند و با انتقال چکيده ای از نظرات آنان به خوانندگان غربی، برای برخی از اين پرسشها و پيشداوریها پاسخهايی بيابند.
به نظر شما این کتاب کمکی به دفاع از اسلام می کند؟ بهتر است قبل از این جواب نگاهی به محتوای کتاب بیاندازیم...
ادامه مطلب
+
نوشته شده در چهارشنبه
1385/03/10ساعت 1:29 توسط Omid
|
امروزه شايد دسترسی به اطلاعات مربوط به بسياری از عوامل و دست اندرکاران سينمای ايران از طريق رجوع به اينترنت و سايت های سينمائی رسمی و غير رسمی کار ساده و بی دردسری باشد. اما معتبر هم هست؟
پرويز جاهد
منتقد فيلم
منبع: بی بی سی پرشین
ادامه مطلب
+
نوشته شده در سه شنبه
1385/03/02ساعت 0:18 توسط Omid
|
جان لوکاچ، تاريخنگار انديشه و رويدادهای تجدد سياسی سده بيستم، در سال گذشته با انتشار کتاب دموکراسی و تودهگرايی؛ ترس و بيزاری، در نقد دموکراسی امريکايی، دوباره در کانون نگاه پژوهشگران تاريخ انديشه سياسی نشست.
نوشته: مهدی خلجی
پژوهشگر تاريخ و مطالعات اسلامی - واشنگت
ادامه مطلب
+
نوشته شده در دوشنبه
1385/02/18ساعت 0:34 توسط Omid
|
کتاب "چالش سنت و مدرنيته در ايران از انقلاب مشروطه تا ۱۳۲۰" نوشته دکتر محمد سالار کسرايی با همان شمارگان اندک هزار تايی خود، از نمونه آثاری است که نشان می دهد قشر تازه ای از روشنفکری در ايران در حال برآمدن است که از زيستن در گذشته، به بررسی گذشته برای درک و دريافت تازه ای از زندگی باز آمده است.
مشخصات کتاب
چالش سنت و مدرنيته در ايران از مشروطه تا ۱۳۲۰
دکتر محمد سالار کسرايی
چاپ دوم ۱۳۸۴
تهران - نشر مرکز
۵۰۳ صفحه ۴۹۵۰ تومان
ادامه مطلب
+
نوشته شده در یکشنبه
1385/02/17ساعت 12:19 توسط Omid
|
به تعبير يک روزنامه نگار ايرانی هزينه ای که حکومت های ايرانی در يک و نيم قرن گذشته برای محافظت از چشم و گوش مردم ايران به کار گرفته اند، چندان زيادست که بار سنگينی را بر دوش بودجه عمومی اين کشور گذاشته است.
نوشته: مسعود بهنود
روزنامه نگار مستقل
ادامه مطلب
+
نوشته شده در یکشنبه
1385/02/17ساعت 1:5 توسط Omid
|
